12 mrt ‘Iedereen doet maar wat en dat is prima!’

Door: Stefan ten Teije

Het gaat er niet om dat je morgen iets voor elkaar moet doen, maar dat je een relatie opbouwt. Dan komt er vanzelf een moment dat je de ander kunt helpen.

Kiyara Venner (25) zei dat een jaar geleden, net na de eerste bijeenkomst van NetWerkend. Elke tweede maandag van de maand organiseert ze een borrel voor net-werkenden – jongeren die aan de voet staan van hun carrière. Gezellig, ongedwongen: iedereen is welkom. “Je bent klaar met studeren en ineens valt er een soort basisnetwerk weg. Ik wil dat mensen die in hetzelfde schuitje zitten, contact met elkaar houden. We kunnen veel van elkaar leren.”

Hoeveel relaties heb je zelf opgebouwd?

“Een hele hoop. Onder andere Mark Herberts en Shiva Verstappen, mijn bestuursgenoten, allebei ondernemers. Die kende ik niet voordat ik met NetWerkend begon. Het was heel simpel: ik wilde het niet alleen doen en vroeg om hulp. Zij staken hun hand op. Het is fijn om te kunnen overleggen en samen iets op te bouwen. Helaas zijn zij er allebei net mee gestopt, maar ik heb veel van ze geleerd. Mark deed soms de interviews met sprekers die over hun ervaringen komen vertellen. Hij is een goede interviewer, dat doet hij met een bepaald gemak. Ik schiet zelf soms nog in de stressmodus, dan wil ik te graag dat het goed gaat. Mark en Shiva stoppen nu omdat ze te druk zijn. Wat wel grappig is: Shiva leerde bij een van de borrels iemand kennen met wie hij later in een bedrijf is gestapt. Toch een mooi succesje van NetWerkend!”

Ben jij een carrièretypje?

“Ik ben niet op een zakelijke manier met werk bezig. Sales en omzetten boeien mij bijvoorbeeld niet. Ik ben vooral leergierig en ben benieuwd wat andere mensen drijft. Waarom ze ervoor hebben gekozen om te ondernemen of bij de overheid te werken. Ik heb voor mezelf geen stappenplan met een hoofddoel. Ja, uiteindelijk wil ik graag een eigen museum – heb ik wel eens gezegd. Het kan misschien ook wel zo zijn dat ik als een carrièretype overkom. Dat hoor ik wel eens. Maar veel belangrijker vind ik het dat ik gelukkig ben en dat ik rust vind in wat ik doe.”

Op de facebookpagina van NetWerkend heb je het inmiddels beroemde filmpje van Simon Sinek gedeeld, de goeroe die verklaarde waarom jouw generatie zo ontevreden is met zichzelf. Vind je dat herkenbaar?

“Zeker. En ik denk heel veel millennials. Toch zie ik ook wel een kentering. Steeds meer mensen uit mijn omgeving, ook mensen die ik op NetWerkend tref, willen bijvoorbeeld minder werken en méér maatschappelijke activiteiten ontplooien. Niet dat ze dat volop doen, maar ze wíllen het wel. Dat is een begin. Het is zo’n onderwerp waar we op borrels goed over kunnen praten. En dan kun je zeggen: ‘heb je hier al eens aan gedacht’ of ‘jij moet eens met hém praten’.”

Simon Sinek is ook erg kritisch over de omgeving van jongeren die net aan hun werkende leven beginnen. Het zijn de ouders en werkgevers die ‘millennials’ zo rusteloos hebben gemaakt. En het is die verdomde telefoon die aan hun hand zit vastgeplakt.

“Tsja, aan opvoeding is niet meer zoveel te doen. We zijn al verpest – haha! Trouwens: volgens mij leggen jongeren de telefoon steeds vaker weg en zijn het juist ouders die er niet altijd goed mee omgaan. We leren snel. Wat betreft die rusteloosheid denk ik dat we elkaar ook kunnen helpen door het erover te hebben. Veel net-werkenden hebben zo’n idee van ‘ik doe maar wat’. Maar weet je: iedereen doet maar wat. Vraag maar aan mensen die al veel verder zijn in hun carrière. Je kunt niet alles onderbouwen. Veel gaat op basis van gevoel en dat is prima. Bovendien onderschat je je eigen ervaring soms.”

Is dit niet een thema wat je meer mag uitbuiten? ‘Netwerken’ en ‘borrelen’ is leuk, maar misschien kun je wel een beweging in gang zetten die ook iets kan betekenen voor starters op de arbeidsmarkt. Denk aan het hele probleem van flexibele contracten.

“Dat vind ik lastig, want het is niet mijn doel. Ik ben niet zo activistisch aangelegd. Maar als er behoefte aan is, wil ik er zeker wel over nadenken. NetWerkend draait ook niet om mij. In Maastricht hebben we recent ook een afdeling opgezet. Daar heb ik verder niks meer mee van doen, maar ik voel wel aan dat het kan groeien. Wie weet zijn er meer steden die aanhaken. Dan kunnen we ook een keer landelijk iets organiseren, waardoor we meer van elkaar kunnen leren. Het kan dan verschillende kanten op gaan. Binnenkort slaan we een zijweggetje in met een workshop ‘een verpletterende eerste indruk’. Wie weet wat er volgt. Ik wil wel impact maken, dat zeker. Maar dat doe ik liever op individueel niveau, dan dat ik het land probeer een andere kant op te sturen.”